Rustjaar eens in de zeven jaar naar analogie van de weekindeling.
Evenals de week na zes werkdagen eindigt met de sabbat als rustdag, zo schrijft Leviticus 25 een rustjaar voor na zes jaar werk. Dit had een sterk agrarisch karakter: het land diende braak te liggen om te herstellen en de armen konden vrij nemen van wat erop groeide. Daarnaast dienden slaven vrijgelaten te worden, deelt Exodus 21: 2-6 mee. Tevens vond er kwijtschelding plaats van schulden van mede-Israëlieten (Deut. 15: 1-3). Het jaar was opgedragen aan God. Vanuit bijbelse en buitenbijbelse bronnen valt op te maken dat het sabbatjaar af en toe daadwerkelijk functioneerde.
Naar analogie van het sabbatjaar is in de twintigste eeuw het sabbatical ontstaan, een periode van rust voor werknemers waarin zij zich niet hoeven wijden aan hun eigenlijke werk. In de staat Israël hebben orthodoxe joden methoden ontwikkeld om het sabbatjaar in de moderne samenleving te houden.
Auteur
Bart Wallet [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
