Zending van christenen onder de joden, met als doel hen ervan te overtuigen dat Jezus Christus de messias van Israël is.
Aanvankelijk probeerden joodse christenen, zoals Paulus van Tarsus, hun volk te overtuigen. In de Hoge Middeleeuwen was jodenzending verbonden met het streven naar een volstrekt christelijke samenleving. In de praktijk ging dit veelvuldig gepaard met geweld en dwang. De Reformatie zette de jodenzending in Nederland voort, zij het met eerbiediging van het principe van de vrijheid van geweten. Soms bestaat een samenhang met de eindtijdverwachting. De bekering der joden en hun terugkeer naar Kanaän zullen naar men meent voorafgaan aan het in de bijbel (Openb. 20) voorspelde duizendjarig rijk.
Als seculiere vorm kan de assimilatie beschouwd worden: de op de joden uitgeoefende aandrang om zich in taal en leefwijze aan te passen aan de rest van de bevolking.
Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelt de jodenzending zich in de richting van een gesprek, dat echter meer door de kerk dan door de synagoge gezocht wordt.
Auteur
G.J. van Klinken [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
