Literair-historische onderzoeksmethode.
De methode richt zich op teksten waarvan men vermoedt dat deze niet een oorspronkelijk werk van één bepaalde auteur zijn. Door nauwgezette analyse reconstrueert men de schriftelijke bronnen die in de overgeleverde tekst verwerkt zouden zijn.
Bronnensplitsing is sinds de achttiende eeuw op vele bijbelboeken toegepast, bijvoorbeeld de evangeliën (zie ook synoptische kwestie). De term wordt echter vooral gebruikt in verband met de theorie over het ontstaan van de Pentateuch waaraan de naam van Wellhausen verbonden is.
Sinds de Tweede Wereldoorlog geeft een toenemend aantal bijbelonderzoekers er de voorkeur aan niet langer te speuren naar bronnen, maar zich te beperken tot de uiteindelijke vorm van de tekst. Ook zijn er theologen die bronnensplitsing als onderzoeksmethode of haar resultaten principieel afwijzen als een vorm van schriftkritiek.
Auteur
G. Kwakkel [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Jeffrey H. Tigay (ed.), Empirical Models for Biblical Criticism (Philadelphia 1985)
H.J. de Bie e.a., Verkenningen in Genesis (Kampen 1986)
