Verantwoording en verdediging van het christelijk geloof, vooral door rationele argumentatie.
Apologetiek is een van de oudste vormen van christelijke theologie, in de vroege kerk. Bekende apologeten uit de twintigste eeuw zijn Cornelius van Til, C.S. Lewis en Francis Schaeffer. Er is onderscheid te maken tussen een ‘negatieve’ apologetiek die bezwaren en misverstanden over het geloof wil ontzenuwen, en ‘positieve’ apologetiek die poogt de plausibiliteit en aantrekkelijkheid van het geloof aan te tonen. Negatieve apologetiek kan zich bijvoorbeeld bezighouden met de vraag naar God en het kwaad in de wereld (de theodicee) of met de stelling dat geloof in God irrationeel is. Positieve apologetiek omvat bijvoorbeeld de godsbewijzen en het zoeken van een aanknopingspunt (religieuze kern, aangeboren godsbesef ) in de ongelovige mens.
Auteur
R.T. te Velde [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
B. van den Toren, Breuk en brug. In gesprek met Karl Barth en postmoderne theologie over geloofsverantwoording (Zoetermeer 1995)
Alister McGrath, Bruggen bouwen. Over het effectief doorgeven van het christelijk geloof (Kampen 1995)
