Gereformeerd apologeet en prediker (Grootegast 3 mei 1895 - Philadelphia 17 april 1987)
In 1905 emigreerde Van Til met zijn ouders naar de Verenigde Staten. Hij studeerde eerst aan het Calvin Seminary in Grand Rapids en daarna aan Princeton Seminary, waar hij in 1927 promoveerde. Vanaf 1929 was hij hoogleraar apologetiek aan het Westminster Theological Seminary en trad een aantal jaren later toe tot de Orthodox Presbyterian Church. Tot aan zijn emeritaat in 1972 leidde hij vele theologen op, onder wie Francis Schaeffer. Van Til was beïnvloed door de Nederlandse neocalvinistische traditie: A. Kuyper, H. Bavinck, K. Schilder, en maakte voor de ontwikkeling van zijn apologetiek gebruik van de inzichten van H. Dooyeweerd en D.Th. Vollenhoven. Kenmerkend voor zijn apologetiek was de nadruk op de rol van vooronderstellingen en de antithese tussen gelovigen en niet-gelovigen, en daarmee tussen grondmotieven in de cultuur. Van Til schreef meer dan veertig boeken en pamfletten en honderden artikelen.
Auteur
R. Kuiper [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
