Gereformeerd missioloog (Nieuw Vennep 16 januari 1908 - Loenen 27 januari 2001)
Johannes Verkuyl was van 1939 tot 1963 zendeling-docent in Indonesië, inclusief drie en een half jaar interneringskamp. Terug in Nederland werd hij secretaris van de Zendingsraad en was hij van 1965 tot 1978 hoogleraar missiologie en evangelistiek aan de Vrije Universiteit. Door zijn existentiële verdediging van het recht van de Indonesische onafhankelijkheid en de antiapartheidsbeweging dwong hij de Nederlandse kerken de traditionele visie op kolonisatie, zending en oecumene radicaal te herzien. Hij zocht het centrum van de missiologie in het Koninkrijk van God, sloot zich kritisch aan bij de ontwikkelingen in de Wereldraad van Kerken en pleitte voor de dialoog met de religies. Net als Newbigin was hij een inspirerend bruggenbouwer tussen oecumenische en evangelische christenen, overtuigd van de universele betekenis van de verzoening door Christus. Enkele van zijn belangrijkste werken zijn Inleiding in de nieuwere zendingswetenschap (1975) en De kern van het christelijk geloof (1993).
Auteur
C.J. Haak [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
