Politieke partij.
De Politieke Partij Radikalen (PPR) kwam voort uit de beweging van christen-radicalen die in de jaren zestig binnen de Anti-Revolutionaire Partij (ARP), Christelijk-Historische Unie (CHU) en Katholieke Volkspartij (KVP) ontstond. Toen deze partijen aankoersten op de vorming van wat een conservatieve christen-democratische partij leek te worden, splitsten in februari 1968 vier leden zich van de Tweede-Kamerfractie van de KVP af, die in april de PPR opricht-ten. Later sloten zich hierbij een aantal ‘spijtstemmers’ uit de ARP aan. Al snel verloor de PPR haar katholieke en christelijke karakter. De partij streefde naar een radicale democratisering van staat en maatschappij.
Daarnaast kwam zij op voor solidariteit met armere groepen in Nederland en, vooral in de derde wereld, voor ontwapening, kleinschalige economie en milieubehoud. Hoewel de PPR zich niet als socialistisch beschouwde, stond de ‘progressieve samenwerking’ met de Partij van de Arbeid (PvdA) en Democraten 66 (D66) aanvankelijk hoog in haar vaandel. Langzamerhand verruilde zij haar politieke oriëntatie op de PvdA voor samenwerking met de Pacifistisch-Socialistische Partij (PSP) en de gedestaliniseerde Communistische Partij van Nederland (CPN).
Dit proces werd versterkt door het verlies van kiezers en leden. ‘Klein links’ ging steeds meer samenwerken bij de verkiezingen voor gemeenteraden, Provinciale Staten en het Europees Parlement. In 1989 besloten zij om samen met de Evangelische Volkspartij (EVP) onder de naam ‘GroenLinks’ met één programma en één kandidatenlijst bij de Tweede-Kamerverkiezingen uit te komen. Ondanks de tegenvallende uitslag gingen de partijen in 1990 op in de nieuwe partijformatie GroenLinks. In 1991 besloot het congres van de PPR de partij op te heffen.
Auteur
Gerrit Voerman [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen:
Ruud Koole, Politieke partijen in Nederland. Ontstaan en ontwikkeling van partijen en het partijstelsel (Utrecht 1996), 178-184
Paul Lucardie, Wijbrandt van Schuur en Gerrit Voerman, Verloren illusie, geslaagde fusie? GroenLinks in historisch en politicologisch perspectief (Leiden 1999)
