Afsplitsing van de Gereformeerde Kerken in Nederland, in 1926 ontstaan na de afzetting van J.G. Geelkerken
De kerken van Amsterdam-Zuid en Zandvoort besloten op 1 augustus van dat jaar met elkaar een verband te onderhouden; andere kerken volgden. Uiteindelijk zouden dertien predikanten, waarvan zeven met een gemeente, de Gereformeerde Kerken verlaten en zich bij deze nieuwe kerkenbond aansluiten. De bekendste van hen waren J.J. Buskes en E.L. Smelik. Deze kerkengroep telde totaal zo’n 7000 leden. In 1946 fuseerde deze kerkengroep met de Nederlandse Hervormde Kerk; men sprak over een hereniging. Daarbij speelden zowel oecumenische als financiële motieven een rol.
De invloed van deze kerkengroep is groter geweest dan haar omvang zou doen vermoeden. Men had aandacht voor liturgie, kerkzang en nieuwe theologische ontwikkelingen, zoals die van Karl Barth.
Auteur
M.J. Aalders [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
G.F.W. Herngreen, Een handjevol verkenners. Ontstaan en geschiedenis van het H.V, de Gereformeerde Kerken in Hersteld Verband (Baarn 1976)
Afbeelding: De voormannen van de Gereformeerde Kerken in Hersteld Verband. V.l.n.r.: E.L. Smelik, J.J. Buskes, H.C. v.d.Brink, J.C. Geelkerken en O. Koppenaal
