Bijbel en theologie

Religieus gegeven, dat vele vormen kan aannemen (onsterfelijkheid). Het Oude Testament legt grote nadruk op het leven op deze aarde en bezit een zeer magere opvatting over het leven na de dood (‘stof tot  stof’).

Tijd van het einde van deze wereld, een term die in de bijbel voorkomt in Daniël (8:17; 11:35,40; 12:4,9). Daarnaast wordt in de bijbel verwezen naar ‘latere tijden’ (1 Tim. 4:1), ‘laatste dagen’ (bijv. 2 Tim. 3:1), ‘laatste der dagen’ (bijv. Hebr. 1:1; 2 Petr. 3:3) en ‘laatste uur’ (1 Joh. 2:18).

Perspectief op de beoefening van de praktische theologie dat de nadruk legt op empirisch onderzoek.

Onsterfelijke, door God geschapen geest, genoemd in de heilige Schrift, onder andere in de brieven van Paulus.

Toestand van godsvervreemding die de mens door zijn geboorte eigen is, als gevolg van de zondeval.

Stroming in de theologie die in geloofszaken de menselijke ervaring centraal stelt, wat tweeledig kan worden opgevat.

Het geheel van voorstellingen met betrekking tot het wereldeinde (letterlijk: leer over de laatste dingen).

Theologische stroming die tussen 1850 en 1940 medebepalend is geweest voor het kerkelijk en theologisch klimaat in Nederland.

Begrip uit de bijbel. Van het Griekse euaggelion: goed nieuws.

Evangelisten zijn de in de bijbel zo genoemde medewerkers van de apostelen bij de verbreiding van het evangelie in de eerste eeuw; of, sinds de derde eeuw, schrijver van een van de vier evangeliën (Matteüs, Marcus, Lucas, Johannes) waarmee het Nieuwe Testament opent; of, vanaf de achttiende eeuw, protestantse verkondigers van het evangelie and