Wij zijn monsters

Een monster is een wezen dat je niet goed thuis kunt brengen. Gedrochtelijk, gevaarlijk, afstotelijk, wanstaltig. De mythologie weet er wel weg mee. Maar wat is een monster? Wie is een monster? Hoe gaan we met monsters om?

Monsters zijn dingen of wezens die buiten onze ‘normale’ categorieën vallen. Daardoor zaaien ze verwarring en onrust. Ze verstoren onze ‘natuurlijke’ ordeningen en daarom roepen ze sterke emoties op. Ze zijn bedreigend en fascinerend tegelijk.

Monsters kom je behalve in de mythologie ook tegen in de technologie. Van de technologie is te leren dat monsters vaak kinderen van hun tijd zijn. Het onbehagen slijt. Auto, trein of vliegtuig, ooit gezien als dreigende monsters, accepteren we inmiddels royaal. We geven ruim baan aan onze vertrouwde ‘snelheidsmonsters’.

Ook de mens zelf blijft er niet vrij van, maar we noemen onze buurvrouw met een kunstheup en onze buurman met een pacemaker hopelijk geen monster. En als iemand straks weer kan horen, dankzij een geïmplanteerd gehoorapparaat dan zien we hem of haar vast niet lang in de rol van monster.

Maar waar wordt de grens tussen mens en techniek overschreden? Zolang een mens er beter van wordt zullen we het in het algemeen accepteren, maar wat als de mens (een deel van) zijn of haar vrijheid verliest? Hoelang kunnen mens en techniek vermengd worden tot er werkelijk een grens wordt overschreden? Hoeveel monster kan een mens verdragen?

Yko van der Goot voor Protestant.nl
 
Bron

Palmyre Oomen, Theo Wobbes & Theo Bemelmans (red.), Nanotechnologie. Betekenis, beloftes en dilemma’s (Nijmegen, 2010)

Prof.dr. Palmyre M.F. Oomen is o.a. bijzonder hoogleraar wijsbegeerte vanwege de Stichting Thomas More aan de TU Eindhoven 

Nano. Geloven in het kleine. Onder deze titel besteden Protestant.nl, Schepper & Co radio en themakanaal Spirit 24 in 2010 aandacht aan de volgens velen revolutionaire ontwikkelingen op het gebied van de nanowetenschap. Dit project is mede mogelijk gemaakt door Nanopodium.