Wij kennen geen eetcultuur vanwege onze protestantse wortels

Tal van factoren bepalen ons voedingsgedrag. Culturele, religieuze  en omgevingsfactoren wegen het zwaarst.

Wanneer de verschillen in eetgewoonten in Europa van naderbij worden bekeken, wordt vaak een culturele vergelijking tussen noord en zuid gemaakt. In de godsdienstbeleving, al wordt die niet altijd meer gepraktiseerd, kan een veel betere verklaring gevonden worden dan enkel het verschil tussen noord en zuid.

Als het namelijk om voeding gaat, schenken Italianen, Fransen en Zwitsers uit het zuiden bijzondere aandacht aan samen delen, aan gezellig tafelen, aan de kwaliteit van de voeding. Eigenschappen die eigen zijn aan katholieken, waar voeding centraal staat in de liturgie. Eten klaarmaken, betekent veel van zichzelf blootgeven (dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed…). Het voedsel is een communie, en communie betekent delen. Voor Italianen bijvoorbeeld betekent goed eten de maaltijd op een correcte manier nuttigen, aan tafel zitten, de gerechten in de passende volgorde serveren (de liturgie is niet ver af).

Bij het protestantisme ligt de nadruk op de individuele verantwoordelijkheid. In de traditioneel protestantse landen zoals de Verenigde Staten en Noord-Europese landen is in verband met voeding gezondheid de belangrijkste bekommernis. Iedereen is zelf verantwoordelijk voor zijn eigen voedselkeuze. Deze individuele verantwoordelijkheid bestaat erin voor zichzelf een ‘gezond dieet’ samen te stellen. Maar in geen enkele vorm van menselijke samenleving is daar ooit iemand helemaal in geslaagd. Toch eisen mensen dit ook van elkaar: men belast anderen met een onmogelijke verantwoordelijkheid.

Claude Fischer, antropoloog-socioloog gespecialiseerd in het domein van de voeding

Bron: " Health & Food " nummer 67