Kerken, pleit voor een limiet van 100 kilometer!

noordegraaf.jpg

In het regeerakkoord van het huidige kabinet is afgesproken om de maximumsnelheid op autosnelwegen naar 130 kilometer te verhogen. Ook columnist Herman Noordegraaf is voor een herbezinning op de huidige limiet van 120 kilometer, maar pleit voor de oorspronkelijke snelheidsgrens van 100 kilometer. Kerken zouden net als in de jaren zeventig duidelijk moeten maken dat ons verkeersgedrag alles te maken heeft met ons geloof.

De maximumsnelheid van 100 kilometer werd in 1974 ingevoerd in de tijd van de zogeheten ‘oliecrisis’: Arabische staten hadden Nederland met een olieboycot getroffen wegens zijn steun aan Israël. De invoering was onderdeel van een pakket maatregelen dat het benzinegebruik moest terugdringen vanwege de daling van de invoer van aardolie. Het fenomeen ‘autoloze zondag’ stamt uit diezelfde tijd.

Het zal nog bij weinigen bekend zijn, maar in die tijd bemoeiden de kerken zich intensief met verkeersvraagstukken. In 1973 was uit kerkelijke kring op initiatief van de emeritus studentenpredikant K.E.H. Oppenheimer een Open Brief over de verkeers(on)veiligheid voortgekomen. Deze kon rekenen op veel bijval. Het initiatief werd opgepakt door de landelijke Raad van Kerken, die om de bewustwording en het gesprek in de kerk te stimuleren de brochure Op weg, maar hoe? publiceerde. Ten behoeve van de politieke discussie verscheen bovendien een Verkeersmanifest.

Beide publicaties namen krachtig stelling tegen de onverschilligheid over verkeersslachtoffers. Zij doen een beroep op de verschillende sectoren van de samenleving om de verkeersveiligheid te vergroten en de positie van de zwakke verkeersdeelnemers te verbeteren. De oliecrisis vestigde de aandacht op het energievraagstuk – vandaar dat dit ook nadrukkelijk aandacht kreeg. Bij acties uit diezelfde tijd, zoals die voor een Nieuwe Levensstijl, vinden we sterke pleidooien voor het gebruik van de fiets en van het openbaar vervoer.

Ook in de jaren zeventig en later werd er gepleit voor verhoging van de maximumsnelheid. Terecht heeft de Raad van Kerken zich daar steeds tegen uitgesproken vanwege het toenemende aantal verkeersslachtoffers, vanwege de milieu-aspecten (luchtvervuiling en geluidshinder) en de noodzaak om het energieverbruik terug te dringen. In 1988 werd de maximumsnelheid toch verhoogd naar 120 kilometer, zij het met intensivering van de snelheidscontrole.

Waarom diep ik deze feiten op? Omdat het voornemen om de maximumsnelheid te verhogen een verwerpelijk voorstel is om de zojuist genoemde redenen. Gelukkig is het aantal verkeersslachtoffers de laatste jaren sterk gedaald door een stringent beleid; gelukkig zijn auto’s minder milieu-onvriendelijk geworden. Het aantal verkeersslachtoffers en de nadelige milieu-effecten zullen echter toenemen als de snelheidsgrens wordt opgetrokken.

In het regeerakkoord staat dat een lagere maximumsnelheid dan 130 kilometer zal gelden als de luchtkwaliteit, geluidsbelasting of verkeersveiligheid dit nodig maken (het punt van het energiegebruik wordt niet genoemd). Als men deze punten echter serieus neemt, moet men echter helemaal niet tot verhoging overgaan.

Vrijheid en verantwoordelijkheid zijn twee kernbegrippen uit de christelijke geloofstraditie en wel in onderlinge samenhang. Vrijheid die niet verbonden wordt met de inzet voor medemensen is bijbels gezien een verwerpelijke vrijheidsuitoefening. Invoering van de 130-kilometergrens is daarvan een voorbeeld. Mocht het zover komen, dan hoop ik dat de kerken samen met vele anderen in verzet zullen komen en zullen pleiten voor 100 kilometer als limiet.

Kerken zouden weer eens duidelijk moeten maken dat ons verkeersgedrag alles te maken heeft met ons geloof: de fiets en het openbaar vervoer gebruiken als het maar even kan en een beheerste rijstijl met maximaal 100 kilometer per uur.

Herman Noordegraaf, voor Protestant.nl
10 december 2010

Herman Noordegraaf is bijzonder hoogleraar diaconaat aan de Protestantse Theologische Universiteit en geldt als deskundige op het gebied van de geschiedenis van het progressieve christendom.

Reacties

Veiligheid voorop! - door N. van der Gugten

In ons kerkblad : Hervormd Katwijk a/d Rijn, wordt een reactie gevraagd op de stellng, dat 130 km/u onbijbels is. Een beetje flauwe is, dat het uitteraard onbijbels is, omdat ik nog nooit een ezel zo snel heb zien lopen, maar ook geen 60 km/u, dus wat is het criterium? Mij lijkt het enige: zoveel mogelijk veiligheid. Nu wijzen de statistieken uit, dat er op snelwegen anzienlijk minder ongelukken gebeuren, dan in de bebouwde kom. Mijn conclusie luidt: op straten door dorpen en steden, waar winkels gevestigd zijn, de snelheid naar 40, maar niet gelijk naar 30 km/u en als het rustig is op 3- of 4 baanswegen een tandje bij, en niet midden in de nacht trajectcontrôles. P.S. ik ben met mijn 67-jarige leeftijd geen snelheidsmaniak. M.vr.gr N. van der Gugten

Ik ben Kind van God

dus geen kind van Ruth Post. Eigen verantwoordelijkheid betekent dat ik zelf uitmaak of er hard gereden kan worden of niet. Als Christen doe ik dat natuurlijk niet, ik vraag het ook altijd aan God. Zijn stem leidt mij door het verkeer, soms behoorlijk snel, soms veel langzamer. Rijdt heerlijk. Eigen verantwoordelijkheid betekent ook dat 'we' elkaar niet met verkeers statistiekjes de maat nemen en elkaar ook niet voorhouden dat tien minuten eerder aankomen niets zou uitmaken.
Ik mag hopen dat men in Gods Koninkrijk dingen doet die leuk zijn, niet alleen voor God zingen en door poorten van het Nieuwe Jeruzalem marcheren, maar ook lekker hard rijden over prachtige wegen lijkt mij geweldig. Op dat goede leven mogen mensen gerust een voorschotje nemen, dacht ik zo.

drs.

God zit niet met snelheid, waarom zou hij? Het is onze eigen verantwoordelijkheid om verkeersveiligheid te bevorderen. Als aangetoond meer slachtoffers vallen door hogere snelheden, dan moeten we dat niet doen. Als ons kwetsbare milieu daardoor meer belast wordt dan moeten we het niet doen. Dat beetje tijd, dat we winnen? Kom nou! Het is gewoon lekker om hard te rijden, net een kind, je doet wat lekker is en je denkt niet na.

Stukje 'jaren zestig theologie'?

Toevallig werd vandaag ook een boekje besproken over de
jaren zestig theologie. Is dit stukje geschiedenis over de Raad van Kerken die zich met verkeersregels bemoeit, daar niet een mooi voorbeeld van - hoewel het dus in 1973 speelde?

God schiep een riskante wereld.

Je zou er zomaar dood kunnen gaan, niet door risicovolle situaties te maken, maar door een verkeerde keuze vol te houden. Als we het hebben over dood en leven, zou een Christen dat toch anders moeten zien.
Is het Christelijk om door middel van wetgeving risico's uit te bannen? Dan mogen we God ook wel berechten, want met al die bergen, stormen, meteoren en ander geschapen onheil veroorzaakt Hij onverantwoorde risico's.
Ik geloof niet dat het Christelijk is om, als het alleen maar over een statistiekje gaat, de moralistische betweter uit te hangen. Zo'n soort verhaal is meer iets voor een ongelovige 'wereldverbeteraar'.
Zou een heilige werkelijk niet zo nu en dan met 200 km/h over 's heren dreven scheuren? Zoveel weet ik wel: God zit niet met snelheid, zo'n soort moralist is Hij niet. Waar het kan, laat Zijn Geest mij gerust veel harder rijden dan de limiet....maar wellicht vindt meneer Noordegraaf mij niet heilig genoeg.

Nieuwe reactie inzenden

  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <br> <p>
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

  ____    _     __  __       
/ ___| | | __ \ \/ / ___
\___ \ | |/ / \ / / __|
___) | | < / \ | (__
|____/ |_|\_\ /_/\_\ \___|
Enter the code depicted in ASCII art style.