Er zijn geen algemeen geldende normen voor het omgaan met techniek

Wanneer we terugkijken in de tijd zien we dat mensen technieken door de eeuwen heen heel verschillend zijn gaan beoordelen. Een voorbeeld hiervan is de trein. Toen de trein net opkwam waren veel mensen tegen de invoering hiervan omdat volgens hen zo’n hoge snelheid nooit goed kon zijn voor een mens.

En inderdaad, veel mensen werden in die tijd ook ziek van deze snelheid. Logisch, want zij waren daar nog niet aan gewend. Ondertussen zijn wij gewend geraakt aan nog veel hogere snelheden en willen wij zelfs nog sneller dan we nu al kunnen om ons nog gemakkelijker over de aardbol te kunnen bewegen. Mede door deze fysieke verandering staan wij nu anders tegenover het gebruik van snelle vervoersmiddelen dan de mensen die voor het eerst in aanraking kwamen met het fenomeen ‘trein’.

De richting waarin mensen veranderen door techniek is dus medebepalend voor hoe wij tegenover dezelfde technieken staan. Een techniek waar veel mensen in deze tijd nogal huiverig tegenover staan is nanotechnologie.

Met deze huiver komt ook de neiging op om normen te willen stellen voor deze en toekomstige generaties om op een verantwoorde wijze met deze nieuwe techniek om te gaan. Maar zoals de generatie met de trein zich destijds niet kon indenken hoe wij nu tegenover grote snelheden staan, kunnen wij ons niet indenken hoe toekomstige generaties zullen staan tegenover wat wij nu als risico’s van nanotechnologie zien.

Hierom kunnen wij geen algemeen geldende normen stellen voor het omgaan met techniek. Elke generatie moet opnieuw beoordelen wat ze wil met de technieken die op dat moment voorhanden zijn.

Mariska Bosschaert voor Protestant.nl

Mariska Bosschaert is projectmedewerker nanotechnologie bij de Stiching voor Christelijke Filosofie in het kader van het project ‘Interreligieuze Dialoog Nanotechnologie’.
Dit project wordt mede mogelijk gemaakt door Nanopodium. http://www.nanopodium.nl