
De Pacificatie van 1917 vormde het einde van een lange politieke strijd. Het compromis dat liberale en confessionele partijen toen sloten, vormde de basis voor de Nederlandse verzuilde politieke cultuur van de 20ste eeuw. Het uitruilen van algemeen kiesrecht voor mannen voor de financiering van het bijzonder onderwijs mag vandaag de dag bijzonder in de oren klinken, aan het begin van de 20ste eeuw was het een redelijke oplossing voor partijen die recht tegenover elkaar stonden.
Aan het begin van de 21ste eeuw is het echter de vraag of dit compromis een stabiele basis vormt voor de sociale verhoudingen van onze tijd. Nederland staat voor nieuwe uitdagingen, die om nieuwe oplossingen vragen. Hoogste tijd dus om het compromis van 1917 eens tegen het licht te houden. Wat kunnen we ervan leren en is het nog wel levensvatbaar in deze tijd?
Recent laaide het debat rond artikel 23 van de Grondwet die het bijzonder onderwijs moet beschermen opnieuw op. Daarnaast woedt er een discussie over verzuilde zorg in een ontzuilde samenleving. Is de rolverdeling van kerk en staat nog van deze tijd of moeten we op zoek naar nieuwe compromissen, die ons de komende eeuw vooruit kunnen helpen?
Arjan Vliegenthart, senator voor de SP, voor Protestant.nl
Christelijke charitas in de moderne verzorgingsstaat
Dinsdagavond 30 maart spreekt Arjan in Amersfoort over dit thema in het kader van de Bavinck-lezingen over: ‘christelijke charitas in de moderne verzorgingsstaat’. Op protestant.nl kunt u de komende weken meediscussiëren over dit thema en uw vragen vooraf aan de sprekers stellen.
Lees ook:
Wouter Beekers, 'Subsidie bedreigt charitatieve gedachte', Nederlands Dagblad 16 maart 2010
Reacties
Een nieuwe pacificatie?
25 maart, 2010 - 22:03 — simone1983Een vaag en weinigzeggend artikel van Arjan Vliegenthart. Moet er een nieuwe pacificatie komen omdat 'recent het debat rond artikel 23 oplaaide'? Of omdat er 'een discussie woedt over de verzuilde zorg in een ontzuilde samenleving'?
Nogal vaag, vind ik. Het debat over artikel 23 wordt voortdurend gevoerd, niet in het minst door de collega's van Arjan in de Tweeede Kamer, in het bijzonder ook die van de SP. Dus zijn eigen partij stookt het debat op en dan vooral om het artikel te ontkrachten,c.q. af te schaffen en dan is dat voor Arjan aanleiding een nieuwe pacificatie voor te stellen. Ik begrijp het niet. En waar ziet hij een verzuilde zorg? Zorginstellingen zijn grotendeels ontzuild. Ook dat begrijp ik niet. Direct daarop volgend vraagt hij zich af of de rolverdeling van kerk en staat nog van deze tijd is. Wat heeft dat met een nieuwe pacificatie te maken? Gelukkig denkt hij in compromissen, dat is ten minste nog constructief. Zijn collega's in de Tweede Kamer hadden maar een belang, namelijk de acceptatieplicht er door te drukken in een demissionaire periode, dat is bepaald minder constructief.
Nieuwe reactie inzenden